Als de dieren vs Lijn van wee en wens! Lieselot Mariëns Als de dieren (2025) en Lijn van wee en wens (2021) van Caro Van Thuyne cirkelen allebei poëtisch in woord en beeld om een slopend verdriet – respectievelijk veroorzaakt door een postnatale depressie en diepe rouw. Om deze en nog andere redenen heb ik…
Blog
In de kijker – ‘Op z’n laatst in november’ van Hans Erich Nossack: de Duitse ‘Madame Bovary’?
Een liefdesroman, dat was volgens de uitgeverij van dichter en theaterauteur Hans Erich Nossack (Hamburg, 1901–1977) de beste zet om zijn carrière na de Tweede Wereldoorlog weer op gang te trekken. Het zou echter nog jaren duren vooraleer de schrijver toehapte. En ja: die liefdesroman, Op z’n laatst in november, was in 1955 een schot…
Dubbel geboekt – “De aarde is blauw als een sinaasappel”: ‘In orbit’ & ‘Kosmikomische verhalen’
In orbit vs Kosmikomische verhalen! De loftrompet klinkt zowat unisono voor In orbit, de roman waarmee Samantha Harvey de Booker Prize in 2024 won. Ze neemt je daarin mee op een betoverende ruimtereis. Ontdek vanuit een ISS-achtig ruimtestation de bijna onaardse schoonheid van onze planeet. Als vanzelf zal je onderweg stilstaan bij de nietigheid van…
In de kijker – De Finse Tove Jansson: nog veel meer dan alleen maar Moemin-mama
Tove Jansson bracht tachtig jaar geleden haar eerste Moemin-verhaal uit: De Moemins en de grote overstroming. Haar naam is onlosmakelijk verbonden met de kinderboekenreeks die uit deze eersteling groeide. Maar als artistieke duizendpoot sloeg ze ook andere wegen in. Hieronder neem ik je mee voor een blik achter de schermen van haar leven en werk.…
In de kijker – De Moemins vieren feest: de iconische Finse figuurtjes van Tove Jansson worden 80
Moemins zijn witte wezentjes met puntoren en een ronde snuit. Ze houden een winterslaap, maar in de overige seizoenen beleven ze grote en kleine avonturen. In 1945 liet de Finse Tove Jansson (Helsinki, 1914-2001) hen op de wereld los met het boek De Moemins en de grote overstroming. Dit jaar mogen ze tachtig kaarsjes uitblazen.…
In de kijker – ‘Het duurt eeuwig en dan is het voorbij’ van Anne de Marcken: een zombieroman?
“Een literaire zombieroman over een vrouw op jacht naar gevoel”. Dit was het eerste wat ik las over Het duurt eeuwig en dan is het voorbij. De flaptekst was het tweede. Die had het over een angstaanjagend boek waarin de vertelster zich een weg baant door een dystopisch hiernamaals. Nieuwsgierig, maar ook met een flinke…
Dubbel geboekt – Twee vrouwen moederziel alleen (op aarde): ‘Ik die nooit een man heb gekend’ en ‘De wand’
Ik die nooit een man heb gekend vs De wand! In Ik die nooit een man heb gekend van de Brusselse Jacqueline Harpman (1929-2012) overleeft een almaar kleiner wordend groepje vrouwen in een postapocalyptische wereld. Naarmate de jaren vorderen blijft de jongste, de vertelster, moederziel alleen over. Ik moest daardoor meermaals terugdenken aan de vrouw…
Geboekt – Trouville-sur- Mer: decor van Marguerite Duras’ roman ‘Blauwe ogen zwart haar’
Blauwe ogen zwart haar is een poëtisch sensuele roman uit 1986 van Marguerite Duras. De machtig mooie cover van de herziene vertaling van dit boek is een knipoog naar het voormalige Hôtel des Roches Noires in de Normandische badplaats Trouville-sur-Mer. In en rond dit mythische hotel van weleer speelt de openingsscène van Blauwe ogen zwart…
In de kijker – Uitgelezen boeken 2024
Een boekenlijstje om het tweede volledige Boekanza-jaar mee af te sluiten. Ik ging daarvoor op zoek naar de tien in 2024 (her)uitgegeven romans, verhalenbundels en memoirs die me het meest bijgebleven zijn. Die selectie maken was nog niet zo makkelijk, want ik (her)las de afgelopen tijd ook heel wat ouder werk. Toen ik klaar was,…